Pamiętniki Adama i Ewy

Zupełnie inaczej do owej kwestii podchodzi Mark Twain w „Pamiętnikach Adama i Ewy”. Opisuje on perypetie związku pierwszych ludzi żyjących w Edenie. Twain przedstawił losy pierwszych ludzi i zabarwił je humorem. Tekst obfituje w dowody na „męskość” Adama i „kobiecość” Ewy. Adamowi wyraźnie zostały przypisane cechy mężczyzny, takie jak siła, nieczułość, niedelikatność, krytykanctwo oraz przekonanie o swojej racji i skłonność do popadania w gniew. Ewa jest tu z krwi i kości kobietą, trochę gadatliwą, towarzyską, lecz za to cierpliwą, wrażliwą, delikatną, subtelną i namiętną istotą. Początkowo Adam nie jest zadowolony z pojawienia się Ewy, lecz po wygnaniu z Raju, ze zdziwieniem stwierdza, że gdyby jej zabrakło, czułby się samotny i przygnębiony. Wreszcie po dziesięciu latach obcowania z nią, jest pewien jej dobroci serca i słodyczy charakteru. Ewa od samego początku podkochuje się w Adamie. Czuje się samotna i odrzucona, kiedy on okazuje brak zainteresowania nią. Po upadku potrafi już całkiem otwarcie określić swoje uczucie do Adama jako miłość, nie będącą wynikiem rozumowania ani statystyki. Kluczowe jest tutaj stwierdzenie pierwszego mężczyzny kończące utwór: „gdziekolwiek była ona, tam był Raj”, stwierdzenie to podkreśla znaczenie miłości pomiędzy ludźmi, rajem może być obecność drugiej osoby, która chce żyć z ukochanym przez siebie człowiekiem do końca swoich dni, nie zwracając uwagi na różne sprawy, problemy.

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.